باسمه تعالی
     تاسوکی سلام 
                            قیامت زیبای خدا ، گلزار بهشتی ، ای با ابهت بی ادعا 
                                   تاسوکی سلام 
                            تاسوکی چگونه دریایی شدی که دیگر به خاطره ی خاک تفدیده ات نمی آیی. 
                                                                                               ظلمت شبت چگونه به درخششی تا بینهایت بدل گشت .
                                                       صحن وجود تو پناه بالهای خجسته کدامین پرنده بود، که به حرمت آن محبت ، با خون 22 پرنده مسافر قطعه ای از بهشت گشتی. 
                    مسافران معصوم و بی نام و نشانت چگونه از قومی گذشتند. 
                                                                              که باید به گمنامی تو درجه ای با اعتبار بهشت می بخشیدند. 
                                                                                         دعای کدام در راه مانده به زمین ترک خورده ات بود که برای مسافران غریب پلکانی تا عرش گشتی. 
                                   تاسوکی ، چه کردی ، که برای سیراب شدنت خونهای پاک ترین مردمان نثارت گشت. 
                                                                                        به حرمت آن شب ، تا همیشه ملائک ، شعر عاشورایی ات را با غزلی 22 بیتی نجوا می کنند . 
                         تا تو در دفتر شعر آسمان قافیه ای بی بدیل باشی. از 25/12/84 نام خاکیت را تمامی عرشیان می دانند و صحن و سرای زمینیت میعادگاه دلهای عاشق است. 
                وقتی چکمه های ظلم نامرد مردم سینه ات را می فشرد و قدهای رشید لاله ها یکی یکی با سرتعظیم به پیشگاه حضرت دوست ، خاک تو را به آغوش گرفتند ، چه حالی بر تو گذشت.
    تاسوکی ، 
           آن شب ستاره هایت کجا بودند ، 
                                      گو اینکه آنها چشمهای پر نور خود را بسته بودند که مبادا شاهدان شرمنده این جنایت باشند . 
        و باد ، مونس و یار همیشگی ات آن شب سرگشته تر از همیشه در کرانه ی دور می وزید که مبادا پیغام رسان بوی خون و باروت باشد به مشام صدها زن و فرزند منتظر . باید اینگونه می بود ،
                       پس چگونه نجاست دستهای ناپاک در نجابت چشمان منتظر دیده می شد. 
                                                     آن شب تاسوکی ، نه حضور ماه لازم بود ، نه برق ستاره ، نه صدای باد.
                                                                    که 22 ماه تمام در برق ناباورانه نگاه یکدیگر ، حلقوم بسته فریادشان را در گوش کر غافلان فریاد کنند . 
                                  آن شب معصومیت ، پشت آن دو تپه الماس گون که نور عرش بر آنها می تابید تمام گشت. و تو ای تا سوکی ، ای صبور با لمس این همه سرب داغ چگونه آتشفشان نگشتی .
 مسافران معصومت دست و پا و چشم و دهان بسته تسلیم تا بهشت خدا. تاسوکی جان کمی آرامتر می گویم مبادا عباس و علی بشنوند ، آن دم آخر مسافر من ، آن جا که لبان خون بسته اش بر تن سرد و خاکیت رسید در گوشت چه نجوا کرد. کدام یک ؟ 
غریب بی بازگشتی که دو ناز دانه داشت یکی عباس ، که همچو مظهر رشادت کربلا ، نامش نهاده بود و دیگر علی ، که نامش را از یگانه ی ایمان و مظلومیت وام گرفته بود و خود ، محبت ولایت ، محبت امامت ، محب علی ، که چون مقتدایش ، در آن رکوع و سجود شهادت، با تیر کین ، فقط به خاطر رضای دوست سر خم کرد.
 تاسوکی به خود ببال . 
به خود ببال که در بین هزاران قطعه زمین خشک و ریگزار بی حاصل تو یادمان شهدا گشتی. و اینک ای زمین مقدس و پاک ای قرارگاه عرشیان و ای خلوتگاه بهشتیان برای ما هم دعا کن.
 دعا کن ، بر قلبهای نا آراممان نوری از بصیرت و معنویت بتابد تا ما هم لایق شویم ، با خاک پاک تو دو رکعت نماز شهادت بخوانیم 
                                                                                                                                                     انشاء ا...